جمعه, تير 12, 1388 01:00:00 ق.ظ

 

 وجود ضعف و شدت دارد، یعنی مقول به تشكيك است. تشكيك بر دو قسم است: تشكيك عامي و تشكيك خاصي. تشكيك خاصي اين است كه ما به التفاوت عين ما به الاشتراك باشد. من با خدا شريك هستم در وجود، ولي خدا غير متناهي است ، يعني در آني كه ما با اوشريك هستيم او غير متناهي است .شدت و قدرت وجود، عظمت وجود؛ و مدتش درخدا نامتناهي زماني است؛ وعدد فعلياتش نا متناهیست در حالی که عدد فعليات ما متناهي است. عدد فعليات خدا يعني آن چه كه بالفعل دارد ، فعليات خدا (در مقابل قوه است و قوه آنجا راه ندارد) غير متناهي است. علمش، قدرتش، رؤيتش .... هر چه كه مي‌خواهيد بگوييد آنجا غير متناهي است. تمام اين صفات و حدودي كه در حضرت حق است غير متناهي است.

پس دانسته شد تشكيك دو قسم است: تشكيك خاصي و تشكيك عامي. مثلاً وجود من با وجود خدا مشترک است اما وجود خدا فوق وجود من است به همان امر مشترك. اما در تشكيك عامي ما به الاشتراك غير ما به الافتراق است، ممكن است به واسطة زمان و یا چيزهاي ديگري باشد، تشكيك به واسطه اين چيزها باشد. پس بنابراين تشكيك به آن چه كه ما به الاشتراك است ما به الافتراق هم هست، ولي گاهي مي‌شود كه تشكيك در وجود هست،‌ اما ما به الافتراقش غير ما به الاشتراكش است؛ اين را تشكيك عامي مي‌گويند ، آن يكي ديگر را مي‌گويند تشكيك خاصي.