جمعه, تير 12, 1388 01:00:00 ق.ظ

 

مراد از ماهيت در این عبارت همان معناي اصطلاحيش نيست بلکه مراد از ماهيت يعني ما به الشيء هو هو، اين معناي لغوي ماهیت است. منظور از ماهیت در اینجا یعنی چیزی که ذات حضرت حق را هويت داده است و هويت ذات حق وجود است. حضرت حق غير از وجود نيست ولي در موجودات ديگر هر موجودي را ما به دو امر تحليل مي‌كنيم، ماهيت و وجود، هستي و چيستي؛ اين چيست؟ انسان است. هست يا نيست؟ هست. پس ما مي‌بينيم، در مورد خدا مي‌گوييم اين چيست؟ خداست. خدا چيست؟ وجود است و چيزي غير از وجود نيست.
ـ‌ چرا خدا نمي‌تواند ماهيت به معنای اصطلاحی داشته باشد؟

براي اينكه وجودش مجعول مي‌شود .چون اگرماهیت داشته باشد این سوال مطرح میگردد که چه كسي اين وجود را به اين ماهيت داده است؟ خودش داده است! محال است، غيرش داده است که ان هم محال است. پس بنابراين چون حضرت حق جل و علا وجودش محدود نيست،لذا ماهيت ندارد چون ماهیت محدوديت وجود است. ماهیت وجود را در يك قالب خاصي قرار مي‌دهد و خدا قالب خاصي ندارد، وجودش مطلق است يعني بدون حد است و حدي ندارد و رسمي ندارد، وجود بما هو وجود ذات حق را تشكيل داده است، بدون حد.