يكي از استادان ديگر ما مرحوم آقا عماد رشتي بود. آقا عماد رشتي نوة ميرزاي رشتي بود. من در تهران قسمتي از خارج مكاسب را پيش ايشان مي‌رفتم و از شاگردان خوب مرحوم حاج شيخ محمد حسين اصفهاني بود

مرحوم شعراني جامع معقول و منقول بود. طب، رياضيات، زبانهاي : انگليسي، فرانسوي، عبري و ... را به خوبي مي‌دانست. بحق، مي‌توان گفت : بوعلي‌ سيناي كوچكي بود و در عين حال، در حدّ اعلاي تواضع و دور از تعلقات مادي.

آقاي آملي مرد مهذّبي بود و واقعاً يك مرد خاكي و عرشي بود. خيلي انسان متواضعي بود. اهل بلندپروازي نبود. با اينكه ملّايي بود در رديف مراجع تقليد آن زمان مانند آقاي حكيم و اقاي خوئي و آقاي شاهرودي و كمتر از آنها نبود، ولي در عين حال خودش را پاينده كرده بود كه رساله ننويسد. و تقريباً خوي او در ما پيدا شد، يعني وقتي كه من فهميدم كه اقاي آملي چنين التزامي داشته كه رساله ننويسد، فكر كردم حق با اوست كه رساله ننويسد، دليلي ندارد كه بنويسد، چون رساله نوشتن واجب كفايي است و واجب عيني نيست.

من در نزد ایشان منظومه را خواندم. ايشان مرد بسيار خوب و وارسته‌اي بود. مردي بود كه در وارستگي و صفا و عدم تعلْق به زخارف دنيايي كم‌نظير بود. هيچ تعلقاتي نداشت. يك زمان به من گفت كه : «من تمام تعلّقاتم را بريده‌ام و هيچ تعلقي به هيچ جا ندارم، فقط نتوانسته‌ام تعلّقم را از بچه‌هايم سلب كنم و

مرحوم آيت‌الله آقاميرزا احمد آشتياني. تا آنجا كه من اطلاع دارم، خصوصيت ايشان، غير از زهد و تقوا، تأليفات بسيار ايشان است. از همان ابتداي تحصيل، مقيّد بوده است آنچه را فرامي‌گيرد، بنويسد. روزي، آيت‌الله آقا ميرزا باقر آشتياني، قدس‌سره، نوشته‌هاي ايشان را به من نشان داد. به اندازة يك كارتن مي‌شد.