مرحوم آيت الله آقا شيخ حسين حلي، مردي ملا، مجتهد و از شاگردان خوب مرحوم ميرزاي نائيني، يكي از اساتيد بنده بود. با اين كه از نظر علمي، در سطح آيت الله حكيم و شاهرودي بود، ولي از تمام مسائل و شؤونات روحاني، جز درس و بحث، اجتناب مي‌كرد. خيلي آدم زاهد و گوشه گيري بود.
وقتي از ايشان پرسيدم كه : (بعد از فوت آقا ميرزا عبدالهادي شيرازي) «شما از نظر علمي بالاتريد يا آقاي حكيم؟» گفت: «مثالي هست در فارسي (ايشان عرب بود و فارسي را به زحمت تكلم مي‌كرد) كه خاله سوسكه وقتي مي‌بيند بچه‌اش از ديوار بالا مي‌رود، مي‌گويد قربون دست و پاي بلورينت بشوم». مي‌خواست به من بفهماند كه حب ذات به انسان اجازه نمي‌دهد بگويد ديگري از من بهتر است.